Infekcje intymne są częstym problemem, z którym borykają się kobiety w różnym wieku. Ich etiologia jest zróżnicowana, a objawy często wpływają na komfort życia i relacje intymne. Właściwe rozpoznanie, profilaktyka oraz dobór terapii to kluczowe elementy skutecznego leczenia. Poniżej prezentujemy omówienie przyczyn, symptomów, diagnostyki oraz metod zapobiegania i leczenia infekcji intymnych.
Etiologia i czynniki ryzyka
Infekcje intymne mogą mieć charakter bakteryjny, grzybiczy lub pasożytniczy. Do najczęstszych przyczyn zaliczamy:
- Bakteryjna waginoza – zaburzenie równowagi flory bakteryjnej pochwy, nadmierny wzrost bakterii beztlenowych.
- Drożdżakowe zapalenie pochwy – najczęściej wywołane przez Candida albicans.
- Infekcje pierwotniakowe – np. Trichomonas vaginalis.
- Rzadziej: chlamydioza, rzeżączka, wirusowe zakażenia HSV lub HPV.
Główne czynniki predysponujące
- Zaburzenia hormonalne – ciąża, menopauza, terapia hormonalna.
- Leki przeciwbakteryjne – prowadzące do zaburzeń flory fizjologicznej.
- Cukrzyca – osłabiona odporność, podwyższony poziom glukozy w wydzielinie.
- Niewłaściwa higiena intymna – stosowanie silnie perfumowanych kosmetyków, nieodpowiednie materiały bielizny.
- Aktywność seksualna – wielość partnerów, brak prezerwatywy, stosunki analne bez zmiany ręczników lub bielizny.
Objawy infekcji intymnych
Każda forma zapalenia pochwy czy sromu może prezentować odmienne objawy, jednak istnieje grupa symptomów wspólnych:
- Świąd i uczucie pieczenia – nasilające się szczególnie po stosunkach lub podczas oddawania moczu.
- Modyfikacja wydzieliny – biały, grudkowaty i gęsty w kandydozie; szaro-zielonkawy, pienisty w trichomonazie; wodnisty i o nieprzyjemnym zapachu w bakteryjnej waginozie.
- Ból w trakcie stosunku – dyspareunia.
- Zaczerwienienie i obrzęk sromu oraz przedsionka pochwy.
- Nietypowy zapach wydzieliny – rybi zapach w bakteryjnej waginozie.
Objawy towarzyszące
- Podwyższona temperatura ciała – rzadko, zwykle przy zakażeniach głęboko inwazyjnych.
- Obrzęk węzłów chłonnych pachwinowych.
- Bolesne mikcje – przy rozprzestrzeniającej się infekcji wokół cewki moczowej.
Diagnostyka i metody leczenia
Dokładna diagnostyka jest podstawą skutecznej terapii. Najczęściej wykonywane badania to:
- Pobranie wymazu z pochwy – ocena mikroskopowa, posiew, test pH.
- Badanie weterynaryjne – w razie podejrzenia zakażeń wirusowych lub przenoszonych drogą płciową.
- Testy molekularne – PCR w kierunku Chlamydia trachomatis, Mycoplasma genitalium.
Leczenie farmakologiczne
- Antybiotykoterapia – metronidazol, klindamycyna w bakteryjnej waginozie.
- Leki przeciwgrzybicze – flukonazol, klotrimazol, mikonazol w kandydozie.
- Preparaty przeciwpierwotniakowe – metronidazol lub tinidazol w trichomonazie.
- Wirusowe zakażenia – acyklowir w opryszczce, leki przeciwwirusowe w HPV (terapia objawowa).
Wsparcie mikroflory i terapie uzupełniające
- Stosowanie probiozytów – zarówno doustnie, jak i dopochwowo, w celu odbudowy naturalnej flory bakteryjnej.
- Prebiotyki – wspierające rozwój Lactobacillus sp.
- Płyny nawilżające – w przypadku suchości pochwy i bolesnych stosunków.
- Odpowiednia dieta – ograniczenie cukrów prostych, wzrost spożycia błonnika.
Zapobieganie i higiena intymna
Profilaktyka infekcji intymnych to nie tylko leczenie objawowe, ale przede wszystkim zdrowe nawyki i regularne badania kontrolne.
- Noszenie bawełnianej, przewiewnej bielizny.
- Unikanie długotrwałego noszenia mokrego stroju kąpielowego.
- Stosowanie łagodnych żeli do higieny – bez mydła o wysokim pH czy silnych detergentów.
- Regularna wymiana ręczników i bielizny.
- Stosowanie prezerwatyw w kontaktach seksualnych z nowym lub wieloma partnerami.
- Sezonowe suplementy, np. witamina D, cynk, wspomagające odporność.
- Regularne wizyty u ginekologa – kontrolne cytologie, badanie USG oraz wymazy kontrolne.
